İÇİMDEKİ KELİMELER

Sevmek derken neyi anlar insan?

İyiyi sevmek mi iyiyle birlikte kötüyü sevmek mi?

Evrimleşip yoğurulduğumuz bu hayatta tahammüllerimizin kalmaması ve daima ‘huzur’ olsun yeter cümleleri ile bir yaşıyoruz şimdilerde.

Huzur yok mu gerçekten?

Ya sevgi?

Nereden alıyorduk eskiden sevgileri ve şimdilerde bulamayıp, dilekler dilediğimiz huzuru?

Önceleri bütün olmaktan,anlayışla karşılamaktan olmasın?

Zamanında birlikte iyisiyle kötüsüyle iş yapabiliyor çaba gösteriyor olmamızdan olmasın?

Ya da yetinmek?

Hayatın kolaylaştığını düşündüğümüz her cihaz ,elektronik alet ya da yoğunlaştırılmış iş,çaba koşturması bir yerlerde bıraktırdı  sanki sevgi ile huzuru. şimdi ise peşine düştük aramak için.

Kendini kabul etmedikçe ‘nerede bu sevgi?’ der olduk.

Para Kazandıkça huzur bulduk sandık

Kısa süre mutlu etti sonra yine aramaya başladık…

Oysa  ki evrenin en küçük yapı taşı olan SENDEYDİ hep.

Kendini bilmendeydi.

Hayallerini hayat koşturması ile değiştirmeden önce…

Elindeki ile yetinirken ve daha fazlası neden olmasın demeden hemen önce…

Çalışma,emek hep oldu bu hayatta ama bir yerde bir şeyleri unuttuk.

Düşünmeyi.

Neyi düşünmeyi?

Kendini,doğayı,yeryüzünde yaşayan diğer canlıları.

Kendine ayırdığın zamanı.

Kendine ayırdığın zaman; gözlerini kapatıp oturmakta olabilir, eline aldığın, kendin için yaratacağın bir işte olabilir, yürümeyi özlediğin yol olabilir, keyifle yudum yudum içtiğin kahven de olabilir. Görevden çıktığın her şey olabilir…

Sorgulamak o kadar güzel ki tüm duyguları tüm çabaları.

Ararken bulmak,bulduğunda yine aramak…

Sendeki kötüyü de kucaklamak, onu da sevmek.

Sendeki iyinin kıymetini bilmek.

İçine döndükçe huzura ermek…

İçindeki Tanrıyı bulmak

Ve ona sonsuz güvenle kalmak…

Huzur ve Sevgi ile…

(Elif Doğangönül)❤️